ما مىدانيم اگر در امور مادّى حسابگر باشيم ، سود مىبريم و اگر محاسبه نكنيم ضرر مىكنيم ، چون عوامل سود و زيان با محاسبه روشن شده و نقاط ضعف اصلاح مىشود و به نقاط قوّت هم بيشتر اهمّيّت مىدهيم ؛ در امور معنوى هم با محاسبه ، نقاط ضعف و قوّت روشن مىشود ؛ بايد حساب كنيم و ببينيم عوامل عدم موفّقيّت چه بوده است . بزرگان پيشين محاسبه را جزء برنامه‌هايشان قرار مىدادند و اوّلين قدم سير و سلوك را « مراقبه » و سپس « محاسبه » و بعد از آن « مشارطه » و در آخر « معاقبه » مىدانستند . در جملهء آخر امام عليه السلام مىفرمايد كسانى كه بترسند در امان قرار مىگيرند . اگر اين ترس ادامه پيدا كند و عمل كنند امنيّت حاصل مىشود .